مواد و اشیای میراث فرهنگی همواره در معرض آسیب‌های مختلف فیزیکی، شیمیایی و زیستی قرار دارند. برای حفظ این آثار ارزشمند، نیاز به اقدامات پیشگیرانه و درمانی مستمر وجود دارد تا از تخریب این میراث گران‌بها جلوگیری شود. روش‌های سنتی مرمت، که عمدتاً بر فناوری‌های فیزیکی و شیمیایی تمرکز دارند، با چالش‌هایی همچون تأثیرات کوتاه‌مدت، خطر ایجاد آسیب بیشتر حین فرآیند ترمیم، اثرات سمی بر سلامت انسان و تهدیدات زیست‌محیطی روبه‌رو هستند. با این حال، پیشرفت‌های تحقیقاتی در حوزه مرمت، زمینه را برای بهره‌گیری از رویکردهای بازیابی زیستی فراهم کرده است. در این روش‌های نوین، میکروارگانیسم‌ها نه‌تنها به‌عنوان تهدیدی برای آثار هنری شناخته نمی‌شوند، بلکه به‌عنوان ابزارهای مؤثر در فرآیند مرمت استفاده می‌شوند. این پژوهش، با به‌کارگیری روش تحلیل کتاب‌سنجی بر اساس داده‌های پایگاه Web of Science، به مطالعه ساختار، روندها و شبکه‌های پژوهشی این حوزه از علم پرداخته است. یافته‌ها حاکی از رشد تصاعدی انتشارات از سال ۲۰۱۵ به بعد با تمرکز پژوهشی در کشورهای پیشرویی چون ایتالیا، اسپانیا و چین است. تحلیل هم‌رخدادی کلیدواژه‌ها، سه خوشه اصلی استحکام بخشی‌زیستی، پاک‌سازی‌زیستی و حفاظت زیستی را آشکار ساخت. این تحلیل کتاب‌سنجی نه‌تنها نقشه‌ای جامع از پژوهش‌های انجام شده در این موضوع را ارائه می‌دهد، بلکه چشم‌اندازهای پژوهشی آینده و ضرورت توسعه چارچوب‌های استاندارد در به‌کارگیری فناوری‌های زیستی در مرمت میراث فرهنگی را مشخص می‌سازد.