@article{ 
author = {Soltani, Javid and Askarpour, Vahid and Velayati, Rahim},  
title = {A Geomatic Approach to the Study of Islamic Archaeological Sites, Bostan-Abad,  Eastern Azerbaijan, Iran}, 
abstract ={The research is dedicated to recognize most effective attributes and main factors in locating and distribution of Islamic settlements of Bostan Abad plain, East Azerbaijan. The data under study is composed of 226 sites containing archaeological remains of Islamic period, resulted from three seasons of archaeological surveys covering 279km2 of the plain. The Geomatics is a culculatory, analytic approach for making predictive geographical models about the interaction of archaeological sites with their surrounding environment, aimed at explaining characteristic environmental factors and attributes contributing in decision making of settlement location and distribution along a geographical zone. As every geographic region is made of different ecological zones, it has been possible for human beings to make different transactions with each of them and in doing so, constructing a distinct settlemental, subsistence system, culturally adapted to affectively cope with the limitations and potentialities of every different ecological zone. A geographic information investigation of archaeological sites distributions in a given region by means of some analytic tools such as site buffering with different environmental attributes, site catchment analysis and so on could help in building some precise practical models by using of which it would be possible to to decide more accurately the kind of every archaeological settlement remains in terms of its potentiality of supporting which kind of subsistence system. The analysis of settlement correlations with the surrounding environment has done on the basis of attributes including permanent streams, height above the sea, precipitation, climate, vegetation, slope, the area of sites, and their buffering related to today settlements, using GIS and SPSS-related methods of analysis. The results show existence of a kind of settlement patterning of distribution, according to which it is possible to categorize settlements in three separate clusters. On the one cluster, settlements located in plains as well as lowlands in vicinity of permanent streams had heighest area among the whole settlements, suitable for village living and agriculture; on another cluster, settlements located in the marginal zones of the plain with much lesser in area and vicinity to pasturelands might be evidence of a kind of village-based pastoralism. Yet, the third kind of cluster is containing settlements located in higher latitude with much more in area in comparison with the second cluste, suitable for fully nomadic pasturalist’s settling during summers. The study showed that the investigated region can offer different subsistence possibility to build up along with the effort dedicated by communities settled it during different times of Islamic period. It is interesting while somehow predictable that there is and according to GIS-based models resulted from the study that the region has been very poor in providing an appropriate ground necessary for human cummunities to develop higher forms of settlemental, organizational and cultural developments, even during later parts of Islamic period. Accordingly the results also indicated that at least this part of northwestern Iran has not had any internal capacity necessary for higher levels of social as well as settlemental hierarchies to be formed organically, making every kind of higher than village life styles of the region a product of external, governmental developmental effords of recent years.},  
Keywords = {Bostanabad, Settlement, Islamic, Geomatics, GIS},
volume = {4},
Number = {1}, 
pages = {1-21}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {تحلیل ژئوماتیک محوطه‌های باستان‌شناختی دوره اسلامی بستان‌آباد، آذربایجان شرقی},
abstract_fa ={هدف از این تحقیق شناخت عوامل و مولفه‏ های تاثیرگذار در مکان یابی و شکل‏ گیری سکونتگاه ‏های منسوب به دوران اسلامی بستان‌آباد است. برای این منظور 226 محوطه دارای آثار فرهنگی دورۀ اسلامی در منطقه‏ ای به مساحت 22795km‏ حاصل از بررسی باستان‏ شناسی در شهرستان بستان‏ آباد واقع در استان آذربایجان شرقی مورد مطالعه قرار گرفته است. برای تحلیل و تفسیر‏های فرهنگی از محوطه ‏ها نسبت به متغیرهای محیطی فاصله از رودهای دائمی، ارتفاع، میزان بارندگی، اقلیم، پوشش گیاهی، شیب، وسعت محوطه‏ ها و فاصله با روستاها از نرم‏افزارهای GIS و SPSS استفاده شده است. نتایج به دست آمده در این بحث نشان از وجود الگوی توزیع محوطه‏ ها و عوامل مؤثر در شکل‏ گیری آن‏ها در چهار خوشه متجانس است، به گونه‏ ای که فواصل محوطه‏ ها و موقعیت آن‌ها به لحاظ شرایط زیست محیطی نسبت به یکدیگر در هر خوشه با خوشۀ دیگر الگوی معیشتی متفاوتی را نشان می‏دهد. با تحلیل خوشه‏ ها می توان الگوی استقرار منطقه را به لحاظ بوم‌شناختی فرهنگی چنین مورد ارزیابی قرار داد؛ محوطه‏ های واقع در دشت‏ ها و ارتفاعات پایین با قرار گرفتن در اقلیم نیمه مرطوب و مجاورت منابع آب دائمی استقرارهای یکجانشین با مساحت بالا و اقتصاد معیشتی وابسته به کشاورزی دیم و آبی را تشکیل داده‏اند و محوطه ‏های واقع در حاشیه دشت‏ها و دامنۀ کوهستان‏ها با داشتن مساحت پایین و با قرار گرفتن در مراتع غنی ارتفاعات، مستعد زندگی کوچروی بر پایه اقتصاد معیشتی وابسته به دامداری هستند و در این میان استقرارهایی در ارتفاعات با شیب کم و مساحت نسبتاً بالا پراکنش یافته است که به احتمال زیاد مریوط به کوچروهایی با جمعیت انسانی زیاد است که در فصول گرم سال به منظور بهره برداری از مراتع دیم برای دامداری در این مکان‏ ها ساکن شده ‏اند.},
keywords_fa = {بستان‌آباد, استقرار, اسلامی, ژئوماتیک, GIS},

doi = {10.29252/jra.4.1.1},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-65-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-65-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Eskandari, Nasir},  
title = {A Reappraisal of the Chronology of the Chalcolithic  Period in SE Iran: Absolute and Relative Chronology of Tepe Dehno and Tepe East Dehno, Shahdad}, 
abstract ={Archaeologically, eastern Iran is poorly known compared to the other regions of Iranian Plateau. Hence, there are many unanswered questions regarding the prehistoric chronological table of this region. The present knowledge of prehistoric cultures and chronology of Southeastern Iran is mostly through based on the 1960s archaeological excavations. In particular, the common chronology of the Chalcolithic period in SE Iran is exclusively based on the dates from old excavations at two sites of Tepe Yahya in Soghun valley and Tal-I Iblis in Bardsir plain. Due to the exciting discovery of major Bronze Age urban centers in southeastern Iran, such as Shahr-e Sokhte, Shahdad and Konar Sandal (Jiroft), most scholarly attention has been given to the 3rd millennium BC. As a result, the cultures preceding and posterior the Bronze Age have been often neglected. Recent project of Dasht-e Lut resulted in new information on the chronology of the prehistory of SE Iran. This paper is intended to expose 10 radiocarbon data from recent excavations at two prehistoric sites on the west of Lut desert, Shahdad area in Kerman province. Recent excavations at Tepe Dehno and Tepe East Dehno in Shahdad plain have revealed levels dating back a period from the early 5th to early 3rd millennium BCE based on 14C absolute dates. Tepe Dehno is a large site is located about one kilometer from the east of the Bronze Age urban site of Shahdad. It is a shallow large mound, surrounded by several small solitaire mounds. It is founded on the top of a natural hill. The site is approximately 20 hectares in extent and rises 8 m above the level of the surrounding land. In term of occupational sequence, excavation at Tepe Dehno established three main occupation periods so far which they are labeled from the oldest to the youngest Dehno I-III. These periods were distinguished based on ceramic evidence and absolute dates. Dehno I period as the earliest occupation corresponds to late fifth millennium BC (4250-4000 B.C) was identified in trench IV. The second period was documented through excavations at trenches I & II; Dehno II period is related to mid to late fourth millennium BC (3700-3300 BC), known as Aliabad (Iblis IV) culture. Dehno III period (3200-2900/2800 BC) is a hitherto unknown period that came from 2 charcoal samples from Trench III. Tepe East Dehno is a prehistoric site located 700m east of the site of Tepe Dehno. Two radiocarbon dates from this trench indicate that the occupation of Tepe East Dehno falls into the first half of the fifth millennium. In this paper, based on both new absolute dates and comparative relative chronology, I attempted to appraise critically the chronology of the Chalcolithic period of SE Iran and finally an updated chronological table of the period was presented. A total of 10 radiocarbon charcoal samples from the mentioned excavated sites were analyzed using Accelerator Mass Spectrometer (AMS) method. Radiocarbon determinations from the excavated sites have provided this opportunity to revise the prehistoric chronology of South-East Iran. Evidence illustrated that the old chronology of Southeastern Iran needs a principal revision.},  
Keywords = {Southeastern Iran, Shahdad, 14C Dating, AMS, Chronological Table},
volume = {4},
Number = {1}, 
pages = {23-35}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {ارزیابی گاهنگاری دوره مس‌سنگی جنوب شرق ایران: گاهنگاری مطلق (14C) و نسبی تپه دهنو و تپه دهنو شرقی شهداد با استفاده از روش طیف‌سنج جرمی شتاب‌دهنده (AMS)},
abstract_fa ={ازلحاظ مطالعات باستان‏ شناختی، نیمه‏ ی شرقی ایران کمتر موردتوجه باستان‏ شناسان قرار گرفته است و ازاین‌رو، ابهامات و پرسش ‏های فراوانی در رابطه با جدول گاهنگاری این بخش از ایران و به‌ویژه جنوب شرق وجود دارد. عمده اطلاعات ما از فرهنگ‏ های پیش‌ازتاریخ و جدول گاهنگاری جنوب شرق ایران بر شالوده مطالعات میدانی دهه هفتاد میلادی استوار است. به‌طور ویژه، اطلاعات گاهنگاری رایج برای دوره مس‌سنگی جنوب شرق ایران بر اساس گاهنگاری دو محوطه تپه یحیی و تل ابلیس است که از زمان انجام آنالیزهای سالیابی این دو محوطه، حدود نیم قرن می‏گذرد و طبیعی است با توجه به روش‏ های مورداستفاده در گذشته، گاهنگاری دوره مس‌سنگی جنوب شرق ایران نیاز به بازنگری داشته باشد. در این نوشتار سعی بر آن است بر اساس آزمایش ‏های سالیابی مطلق به‌دست‌آمده از منطقه شهداد به ارزیابی گاهنگاری دوره مس‌سنگی جنوب شرق ایران پرداخته شود و یک جدول گاهنگاری به ‏روز برای این دوره زمانی ارائه شود. در این پژوهش با استفاده از سالیابی مطلق کربن 14 و روش طیف‌سنج جرمی شتاب‌دهنده (AMS) تعداد 10 نمونه ذغال جهت تاریخگذاری مورد آنالیز قرارگرفت که نتایج به‌دست‌آمده توانست ضمن به چالش کشیدن گاهنگاری‏ های پیشین، به برخی از ابهامات جدول گاهنگاری جنوب شرق ایران پاسخ دهد. بر اساس آزمایش ‏های سالیابی مطلق، دو محوطه دهنو و دهنو شرقی شهداد تاریخ اوایل هزاره پنجم تا اوایل هزاره سوم ق.م را دربر می‏گیرند. در این مقاله، برای ارائه جدول گاهنگاری دوره مس‌سنگی جنوب شرق ایران، علاوه بر نتایج سالیابی مطلق به‌دست‌آمده از تپه دهنو و تپه دهنو شرقی شهداد، گاهنگاری دیگر محوطه‏ های دوره مس‌سنگی جنوب شرق که به‌تازگی کاوش شده‏ اند؛ نظیر محوطه محطوط آباد و محوطه ورامین جیرفت نیز موردتوجه قرار گرفته ‏اند.},
keywords_fa = {جنوب شرق ایران, شهداد, جدول گاهنگاری, سالیابی کربن 14 به روش AMS},

doi = {10.29252/jra.4.1.23},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-111-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-111-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Zarei, Leila and B.Kasiri, Masoud and MohammadiAchachlouei, Mohsen and JavadiazarKhiavi, Vali},  
title = {Characterization of a Leather Quran Housed at the Tabriz Quran and Scribing Museum}, 
abstract ={Frist Quran manuscripts remained from early centuries of Islam, have been written on skin in Quran script, and are considered as the most important works of that times. Due to the very small amount of organic matter left over the past years, the study of these works has been very limited, so the information about these works is based only on library studies, including the information contained in the old books and comparative-historical studies. One of these works is a folio of a Quran manuscript with the size of 14.5 × 9.5 cm (Property no.: 1315) which is preserved in the Quran and Redaction Museum of Tabriz. According to the materials contained in the birth certificate, this manuscript has been transferred from Golestan Palace of Tehran to this museum during the past years. Experts have identified the material and information on this skin according to the type of textbook and eventually, its adaptation to similar works. Despite its historical and cultural values, it has not been yet investigated scientifically, neither from historical nor artistic point of view. Structural study not only can be useful in assessing the authenticity of the manuscript, but also provides a detailed account of the treatment of skin in the early stages of Islamic era. It should be noted that the results of the processing method can be cited if the authenticity of the manuscript could be proved. During this research, the processing technique and constituent elements, including bedding, type of bedding, and black and red inks on it were identified and studied. The objectives of this study include examining the authenticity of the work and, in the case of authenticity, obtaining documented results in the basin of the method of dermatology in the early years of Islam. Due to the historical, cultural and religious importance and, ultimately, the sampling constraints, non-destructive methods that require less sample were used. The strategies of this research are based on ancient metamorphic and laboratory studies, including spot tests as well as instrumental techniques. In this research, this artifact has been studied using UV photography to evaluate the authenticity, FTIR investigation to recognize the support material and make distinguish between the paper and skin, electron microscopy studies to identify the type of the animal whose skin has been used, SEM imaging to explore the morphology of cross section of the skin sample, and finally, SEM-EDX analysis to study the ink which has been used to write the manuscript. The spectra of the Fourier transform infrared spectrometry indicate the proteinaceous structure of the artwork, so the support of this manuscript is of skin and not paper, thus it can be called “skin” or “parchment”. The results obtained indicate that the support material of this folio is the skin of a type of sheep. The results of the analysis of the images obtained from the SEM are such that in some places there are microcircuits and gaps in the surface of the fiber that can be caused by the pressures introduced in the production process as well as by the effects of different factors over the time (such as atmospheric and environmental factors). It is worth noting, however, that these cracks and cracks do not have a serious effect on appearance, and the skin just has somewhat lost its softness. Regarding the dark ink, the result is not certain due to the presence of too many elements, however, according to the presence of copper, Motavvas (peacock) ink is suggested. Regarding the red ink, cinnabar is suggested as mercury and sulfur elements were identified. Authenticity investigation confirms that there is no evidence of erased or added line in this folio and it can be concluded that there is no evidence of forgery in the text and signature.},  
Keywords = {Leather Manuscript, Archaeometry, Ink Identification, SEM-EDX, FT-IR, UV Photography},
volume = {4},
Number = {1}, 
pages = {37-46}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {بررسی‌های ساختار یک‌ برگ قرآن پوست‌ نوشت متعلق به موزه قرآن و کتابت تبریز},
abstract_fa ={قرآن‏ های سده ‏های اولیه اسلام که به خط کوفی و اکثراً بر روی پوست نگاشته شده‏ اند از برجسته‏ ترین آثار باقیمانده از آن دوران می باشند که در میان ملل مسلمان و حتی غیرمسلمان از اهمیت و ارزش والایی برخوردار بوده و هستند که همین حرمت و تبرک، گاه باعث حفظ و نگهداری و گاهی نیز، درنتیجه‌ی استفاده‏ ی فراوان، باعث از بین رفتن آن‌ها شده است. اثر موردمطالعه در این پژوهش نیز، یک صفحه قرآن در موزه‏ ی قرآن و کتابت شهر تبریز است که با وجود ارزش‏ های تاریخی آن، تاکنون هیچ‏گونه مطالعه و بررسی آزمایشگاهی در مورد ویژگی‏ های آن ازجمله، شناسایی قدمت و اجزای تشکیل‌دهنده‌ی آن صورت نگرفته است. در طی این پژوهش، جهت بررسی اصالت اثر از روش بررسی سطحی به روش بازتاب نگاری فرابنفش، برای تشخیص نوع و جنس سند، از روش طیف‏ سنجی مادون‌قرمز تبدیل فوریه (FTIR)، برای تعیین گونه‏ ی جانوری مورداستفاده از مشاهدات میکروسکوپی به‌وسیله لوپ دیجیتال و همچنین، مطالعه مقطع عرضی پوست با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) و درنهایت، جهت شناسایی مرکب‏ های به‌کاررفته، از طیف‌سنجی پراش پرتوایکس (SEM-EDX) بهره گرفته شده است. نتایج حاصل نشان دادند که بستر این اثر از جنس پوست بوده و پوست مورداستفاده از گونه‏ ی پوست گوسفند است. در مورد مرکب سیاه، با توجه به وجود مس با درصد بالا در ترکیب، استفاده از مرکب مطوّس مطرح می‏شود. همچنین در مورد مرکب قرمز نیز با توجه به میزان جیوه و سولفور، احتمالاً از رنگ شنگرف در این مرکّب استفاده شده است. نتایج حاصل از ارزیابی اصالت اثر نیز حاکی از آن است که هیچ‌گونه خطوط پاک‌شده و یا افزوده‌شده‌ای در این اثر مشاهده نمی‏ شود که درنتیجه، می‏توان ادعا کرد که اثر عاری از هرگونه جعل در متن و امضا است.},
keywords_fa = {قرآن پوست نوشت, باستان‌سنجی, شناسایی مرکب, SEM-EDX, FT-IR, عکاسی ماورای بنفش},

doi = {10.29252/jra.4.1.37},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-117-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-117-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Agha-Aligol, Davoud and Jafarizadeh, Moslem and Moradi, Mahmou},  
title = {Micro-PIXE: A Powerful Technique in Measurement and Determination of Raw Materials of Glass Artifacts of Parthian period From Shaur (Susa)}, 
abstract ={Investigation of scientific archaeological excavation reports in Iran indicated that these excavations yielded a large number of fragments of glass objects from many archaeological sites, but a very limited number of preliminary studies on elemental analysis of a few Iranian glass objects have been published. Also, a literature survey on pre-Islamic glass objects (especially from Parthian and Sasanian epoch) indicates that there are only a few studies on a limited number of Sasanian and Parthian glasses from Iraq, too. However, a systematic analysis of the Parthian glasses artifacts from Iran is still missing and until now, no reports has been reported about the chemical composition of Parthian glasses from Iran. Therefore, for the first time, the chemical composition of Parthian glass objects from the Shaur Palace at Susa in Khuzistan Plain have been considered. Shaur Palace locates at the west of the ancient site of Susa, next to Shaur River, Khuzestan province, south-west of Iran. It has been excavated by a joint French-Iranian team since 1970 to 1976. There were recognized three Islamic, Parthian, and Achaemenid strata. In this work, 21 glass objects date back the Parthian period were analyzed by Micro- PIXE technique in order to measure the constituent elements and to investigate the types of glass and raw materials used in the manufacturing recipe. The micro-PIXE measurement was performed with scanning proton microprobe system manufactured by Oxford Instruments using the 3 MV Van de Graaff accelerators at the Nuclear Science & Technology Research Institute in Atomic Energy Organization of Iran. The samples were analyzed in a vacuum chamber using a beam of 2.5MeV protons focused to a diameter less than 10 μm. The beam current was in the range of 30 to 50 pA. Characteristic X-rays were detected using a Si(Li) detector with an active area of 60 mm2 positioned at an angle of 135° relative to the incident beam direction and with an energy resolution of 150 eV for Fe-Kα. Analyzed samples were fragments of the body, rim, bottom, and handle of vessels such as bowls, bottles and beakers. They were generally green with a nacreous coating, resulted from surface corrosion due to long-term burial in the soil. Also, 90% of glass objects manufactured at Shaur Palace were manufactured on free blowing method and most of them were plain and undecorated. Elemental analysis of the glass artifacts by micro-PIXE indicated that the constituent elements of the samples are sodium, magnesium, aluminum, silicon, phosphor, sulfur, chlorine, potassium, calcium, titanium, manganese, and iron, with different concentration and weight percent percentage (wt%). Determination and measurement of each of these elements respond to questions raised about the technology, type of the glass and raw materials of manufacturing recipe. The micro-PIXE analysis showed that these samples are mainely composed of SiO2 (63-65 wt %), Na2O (13-18 wt %) and CaO (6-8 wt %). Consequently, all these samples are Silica- Soda- Lime glass type. However, the amounts of magnesium oxide (MgO) and potassium oxide (K2O) in all analyzed samples were more than 2.5wt%, where their contents vary between 2.5 to 5wt%, and 2.5 to 4.5wt%, respectively. Therefore, it is was clear that the ashes obtained from halophytic plants are considered as supplying source for soda in these glasses, so these glasses are Plant ash Silica- Soda- Lime type. Moreover, the micro-PIXE results clearly revealed that in the manufacturing of all shaur glass objects the same sources of silica and plant ashes have been used. In addition, the strong linear correlation of minor elements in the samples indicated that colorants and decolorizing agents have not been intentionally added in the manufacturing process.},  
Keywords = {Glass, Shaour, parthian, Elemental Analysis, Micro-PIXE},
volume = {4},
Number = {1}, 
pages = {47-65}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {میکروپیکسی: روشی توانمند در بررسی و تعیین مواد اولیه مصنوعات شیشه‌ای دوره اشکانی کاخ شائور (شوش)},
abstract_fa ={آگاهی از ترکیب عنصری مصنوعات شیشه‌ای تاریخی کاربرد بسیار زیادی در بررسی فن ساخت، تعیین مواد اولیه مورداستفاده در ساخت، بررسی تجارت و نقل و انتقالات مواد اولیه و حتی تعیین زمان ساخت آن‌ها دارد. در این پژوهش 21 نمونه از اشیاء شیشه ‏ای به‌دست‌آمده در کاخ شائور با استفاده از روش میکروپیکسی باهدف اندازه‏ گیری عناصر تشکیل‌دهنده این نمونه‏ ها آنالیز شده است. کاخ شائور در غرب محوطه باستانی شوش و در مجاورت رود شائور در استان خوزستان قرار دارد. کاوش ‏های این محوطه تاریخی بین سال‏های 1970 تا 1976م. با همکاری مشترک هیئت فرانسوی و گروه ایرانی انجام شده است. در این محوطه سه لایه باستانی مربوط به دوره اسلامی، اشکانی و هخامنشی شناسایی شده است که نمونه‏ های آنالیز شده در این پژوهش مربوط به دوره اشکانیان است. با استفاده از آنالیز عنصری امکان پاسخگویی به سؤالات مطرح شده در این پژوهش وجود دارد؛ از قبیل اینکه در فرایند ساخت ظروف شیشه‌ای شائور از چه مواد اولیه‌ای به‌عنوان مواد ذوب‏ کننده (گدازآور) استفاده شده است؛ زیرا مشخص شدن اینکه این مواد گدازآور، معدنی (ناترون) هستند یا خاکستر به‌دست‌آمده از گیاهان، می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در بررسی فرایند تجارت مواد اولیه شیشه داشته باشد. همچنین بررسی مواد رنگزا یا رنگبر استفاده‏ شده در فرایند ساخت و مشخص کردن ناخواسته بودن این مواد (ضعف در فن ساخت) یا اضافه‌شده به‌صورت عمدی در طول فرایند ساخت، تنها برخی از پرسش‌هایی است که می‌تواند به‌عنوان هدف این کار پژوهشی در نظر گرفته شود. نمونه‏ های آنالیز شده شامل نمونه‌برداری از قسمت‏ هایی مانند بدنه، لبه، کف و دسته ظروفی با اشکال بطری و عطردان، پیاله (کاسه) و لیوان که غالباً کاربرد آرایشی و دارویی داشته‏ اند، بوده است. این نمونه ‏ها تقریباً همگی دارای رنگ سبز هستند که با یک ‌لایه صدفی‌رنگ که ناشی از تدفین طولانی‌مدت در خاک است پوشانیده شده است. نتایج آنالیز عنصری این نمونه‏ ها نشان می‏ دهد نوع شیشه‏ های به‌دست‌آمده از این دوره تاریخی با توجه به درصد وزنی اکسید منیزیم و اکسید پتاسیم موجود در نمونه‏ ها که بیشتر از 5/2 درصد وزنی است نوع سودا به‌دست‌آمده از گیاهان است. همچنین در تهیه این نمونه ‏ها از منابع سیلیس و خاکستر گیاهی یکسانی استفاده شده است. این نتایج نشان داد که عامل رنگزا و بی‌رنگ‌کننده‌ای به‌صورت عمدی در طی فرایند ساخت این نمونه‏ ها به آن اضافه نشده است. همچنین با استفاده از آنالیز نمونه‏ ها از سطح مقطع و به‏ دست آوردن توزیع عنصری عناصر تشکیل‌دهنده نمونه ‏ها مشخص شده است که در این نمونه‏ ها به دلیل خوردگی سطحی ایجادشده، سطح این نمونه‏ ها تا عمق قابل‌توجهی از سدیم تهی شده است.},
keywords_fa = {شیشه, شائور, اشکانی, آنالیز عنصری, میکروپیکسی},

doi = {10.29252/jra.4.1.47},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-137-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-137-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Farjamirad, Mahdokht and Niknami, Kamal Aldi},  
title = {Developing an Agent-Based Model for Archaeological Applications}, 
abstract ={The aim of this paper is to consider what constitutes agent-based modelling (ABM) and how this can relate to archaeological reasoning. The development and construction of ABM models is an essential prerequisite for most archaeological reasoning. Both directly and indirectly, archaeologists are making extensive use of ideas and methods in applications that derive from archaeological, anthropological as well as ecological and behavioural theories. Technically before the development and wide spread use of computer soft wares these applications run statistical methods and are almost as varied in kind as is their quality. In applications, archaeologists today are concerned with developing or applying a model through using ABM idioms as the means for expressing relationships thought to characterize the data in question as ABM thinking is concerned with the conceptual system for which the model is constructed. The notion of an ABM model as a means to draw out what must be true in a hypothetical system through using and manipulating symbols to convey and represent concepts and properties which has been most extensively developed in the axiomatic method. Since the last decades of the twentieth century onwards there has been a rapidly growing interest in implementing agent-based modelling (ABM) in archaeological and anthropological studies. The biggest advantage of such model is creating an artificial ancient society and populating it with autonomous agents who live on spatial landscapes. In such models agents have been given certain rules of behaviour that define their way of interacting with their environment and with each other. The rules and behaviour of the agents are described by the modeller and most of the time they are stochastic. But they can also be defined based on real archaeological data and certain factors can be parameterised to test the authenticity of a hypothesis or to find out the reasons of an emergence. Emergence refers to the nonlinear relationship between multiple heterogeneous components and their interaction in their environment. Nowadays, emergence is an interesting topic to philosophy and science ranging from physics and chemistry to the social science and humanity. Our society is a good example of emergence. The creation of a society is the result of individuals’ interaction that in return influences the behaviour of those individuals. At first glance, it may seem very coherent and well integrated, but in fact it is made of a complex system in which each of us, as a component, interact with our environment through our acts and decisions. It might imply that knowing the laws of a society enable us to predict the behaviour of its components. However, even using the most scientific methodologies may not be resulted in a reliable prediction. In fact, in a complex system like a human society each component, depending on their authorities, may take decisions that result in completely different outcomes. Simulation technology is a powerful tool that enables us to predict human behaviour and decision making defined parameters. Two main potentials of ABM and simulation in archaeology are theory building and hypothesis testing. This paper is an introduction to the design and application of agent-based modelling and the analysing methods of such systems for archaeological purpose.},  
Keywords = {Agent-Based Modelling (ABN), Simulation, Net Logo, Archaeological Hypothesis, Archaeological Reasoning},
volume = {4},
Number = {1}, 
pages = {67-80}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {طراحی مدل‌ عامل‌محور و کاربرد آن در باستان‌شناسی},
abstract_fa ={به ‏کارگیری کامپیوتر و دانش نرم ‏افزاری در تجزیه ‏و تحلیل داده‏ های باستان‏ شناسی به‏ طور چشم‏گیری در دهه‏ های اخیر افزایش یافته است. یکی از تازه‏ های علوم نرم ‏افزاری در باستان ‏شناسی استفاده از مدل‏سازی عامل محور برای مطالعه‏ ی ارتباط میان انسان عصر باستان با محیط و آثار فیزیکی به‏ جای مانده از آن و آزمایش فرضیات متداول در خصوص جوامع باستانی است. سیستم ‏های عامل محور معمولاً در محیط برنامه‏ نویسی نت لوگو و یا پایتون طراحی و اجرا می‏ شوند. در باستان ‏شناسی با به‏ کارگیری دانش نرم‏ افزاری و با استفاده از داده‏ های باستان ‏شناختی می‏ توان یک جامعه ‏ی باستانی را شبیه‏ سازی کرد و با تعریف الگوهای رفتاری موردنظر برای عوامل تشکیل‏ دهنده ‏ی آن جامعه کنش و واکنش عوامل را در مواجهه با یکدیگر و با محیط اطرافشان سنجید و مورد تحلیل و ارزیابی قرار داد. یکی از ویژگی‏ های سیستم‏ های عامل محور قابلیت تعریف و اجرای چند پارامتر به‏ طور هم‏زمان است. به ‏این‏ ترتیب می‏ توان برای آزمایش چند فرضیه‏ ی متداول و مهم در خصوص یک جامعه‏ ی باستانی چند نوع داده‏ ی متفاوت را به‏ صورت متغیر در سیستم طراحی کرد و با تغییر دادن آن‏ ها نتایج متفاوتی را در تحلیل داده ‏ها به دست آورد و سپس آن‏ ها را با داده ‏های واقعی مقایسه کرد. به عبارتی ساده ‏تر با استفاده از سیستم‏ های عامل محور می‏ توان یک جامعه‏ ی باستانی را بازسازی کرده و با آزمایش آن با داده ‏های متفاوت به روند شکل‏ گیری یک الگوی رفتاری و اجتماعی خاص پی برد. این مقاله قصد دارد خوانندگان و علاقه‏ مندان را با کاربرد سیستم ‏عامل محور در باستان‏ شناسی و روند طراحی، ساخت و تحلیل داده‏ های به‏ دست‏ آمده از آن آشنا سازد. همچنین برای درک بهتر از چگونگی ساخت و کارکرد چنین سیستم ‏هایی دو نمونه ‏ی موفق از شبیه‏ سازی عامل محور در مطالعات باستان ‏شناسی در این مقاله معرفی‏ شده ‏اند.},
keywords_fa = {عامل محور, شبیه‌سازی, Net Logo, فرضیه های باستان‌ شناسی, استدلال در باستان شناسی},

doi = {10.29252/jra.4.1.67},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-92-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-92-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Madani, Farah Sadat and HadianDehkordi, Manijeh},  
title = {An Overview of the Application of Plasma Technology in the Protection of Cultural and Historical Objects}, 
abstract ={Nowadays, over time and increasing the awareness of the destructive effects of the use of chemical and toxic substances on the objects, the environment and users, the replacement or, minimum use of these harmful materials in the treatment and protection of valuable and rare objects is a priority. So throughout the world, researchers are seeking to develop and use safe and standard methods in this area. One of these methods is the plasma technology. Plasma can be defined as the fourth state of matter. Giving energy to a gas will induce the ionization of some of its molecules and atoms. The plasma contains therefore, besides neutral molecules, positively and negatively charged particles, although its overall charge is neutral. Cold plasma due to features such as low temperature and high energy, in addition to a wide range of applications in various fields, since 1979, has attracted the attention of specialists in conservation and restoration of cultural and historical objects. Cold plasma in disinfection and cleaning treatments of works has been examined as a non-toxic and non-invasive alternative in the field of cultural heritage. Different methodologies were developed in time using mechanical methods, solvents and, more recently, laser, to cleaning of architectural surfaces, and in a more recent time, atmospheric plasma began to be tested for such application. A positive feature of plasma is the fact that is contactless: it does not interfere mechanically with the surface being treated, and also with soft chemical action, the process of cleaning only limited to the first layers of the surface. Hence this method can prevent the adverse effects of solvent and /or imprisonment and lateral harmful products on the pores and porous surface, which is often present in common cleaning methods. In other words this method could be a good alternative for abrasion methods, that cannot remove the dirt from the pores and often lead to the damaging of the original surface, or for chemical methods, which solvents can transport undesired materials (dirt or old coatings) deeper inside through pores, cavities or cracks. Plasma might substitute or be used in combination with other techniques, particularly for delicate objects where original material might be endangered by a mechanical or wet cleaning method. In many cases the plasma alone is not as efficient as traditional methods. For instance, in case of removal of graffiti, a combination of plasma with traditional cleaning methods showed surprisingly good results or in the case of removal of oil paint from wall paintings, a pre-treatment with plasma can improve the removal with traditional solvents. The application of innovative cleaning technology on cultural properties demands sufficient knowledge concerning the cleaning process itself and the long-term behavior of an object after cleaning, because they are often unique and irreplaceable. Furthermore, the experiences carried out in various museums and research centers mentioned in this paper showed that cold plasma is appropriate methods to remove corrosion curst on metals particularly tarnished silver. Decontamination of wood and the objects based on cellulose like paper and cotton as well as protein materials (leather, wool) is another application of cold plasma presented in the paper.},  
Keywords = {Plasma technology, Cultural Heritage, Cleaning, Disinfection, Non-destructive},
volume = {4},
Number = {1}, 
pages = {81-94}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {مروری بر کاربرد فناوری پلاسما در حفاظت آثار  فرهنگی و تاریخی},
abstract_fa ={امروزه با گذشت زمان و افزایش آگاهی از تأثیرات مخرب ناشی از استفاده‌ مواد شیمیایی و سمی برای آثار مورد درمان، محیط و کاربران، جایگزینی یا حداقل استفاده از این مواد مخرب در درمان و حفاظت آثار، یک اولویت محسوب می‌شود. لذا در سراسر جهان محققین درصدد توسعه و استفاده از روش‌های بی‌خطر و استاندارد در این حوزه هستند. یکی از این روش‌ها، استفاده از فناوری پلاسما است. پلاسما حالتی از ماده با ماهیت محیط یونیزه، شامل مجموعه‌ای از یون‌های مثبت، الکترون‌ها و اتم‌های خنثی با غلظت معین است. پلاسمای سرد به دلیل ویژگی‌هایی از قبیل دمای پایین و انرژی بالا، علاوه بر طیف گسترده‌ای از برنامه‌های کاربردی در حوزه‌های مختلف، از سال 1979 م. موردتوجه متخصصین حفاظت و مرمت آثار تاریخی- فرهنگی نیز قرار گرفته و در طول سال‌های گذشته، در درمان‌های ضدعفونی و به‌ویژه پاکسازی آثار، به‌عنوان یک گزینه‌ی غیر‌‌سمی و غیر‌‌تهاجمی در حوزه‌ی میراث فرهنگی موردبررسی قرار گرفته است. بر اساس مطالعات انجام‌شده، پاکسازی پلاسما یک روش بدون تماس و قابل‌کنترل است که روند پاکسازی، تنها به لایه‌های اولیه سطح محدود می‌شود. به همین دلیل این روش می‌تواند مانع از ایجاد تأثیرات نامطلوب ناشی از انتشار و یا حبس حلال‌های شیمیایی و محصولات مضر جانبی آن‌ها در منافذ و ساختار متخلخل بستر ‌شود که اغلب در روش‌های پاکسازی رایج وجود دارد. پس از سال‌ها استفاده از روش‌های مختلفی مثل روش‌های مکانیکی، انواع حلال‌ها و لیزر در پاکسازی سطوح معماری، در سال‌های اخیر پلاسمای اتمسفری برای چنین کاربردی مورد آزمایش قرار گرفته است. نتایج نشان داد که این روش می‌تواند جایگزین مناسبی باشد برای روش‌های مکانیکی (سایش) که نمی‌توانند چرکینه‌های داخل منافذ را بردارند و اغلب باعث آسیب و از بین رفتن سطح اصلی می‌شوند و یا برای روش‌های شیمیایی (استفاده از حلال‌ها) که می‌توانند چرکینه‌ها و یا پوشش‌های کهنه و قدیمی را از طریق منافذ، حفره‌ها و ترک‌ها به لایه‌های عمیق‌تر منتقل کنند. لذا در این مقاله ضمن معرفی و آشنایی با فناوری پلاسما به‌عنوان یک شیوه‌ی نوین و ایمن در امر حفاظت از آثار تاریخی، برخی از مطالعات موردی انجام‌شده در مراکز مختلف فرهنگی و نتایج به‌دست‌آمده از این مطالعات نیز ارائه می‌شود. مقاله‌ی مذکور می‌تواند آغازی بر استفاده این فناوری در حوزه حفاظت از میراث فرهنگی در کشور باشد.},
keywords_fa = {فناوری پلاسما, میراث فرهنگی, پاکسازی, ضدعفونی, غیر‌تخریبی},

doi = {10.29252/jra.4.1.81},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-112-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-112-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Imani, Ebrahim},  
title = {Using Hard-Shell Molding in Restoration and Reconstruction of Capitals of Sadaghiani House of Tabriz to Conserve and Promote the Quality of Original Specimen Form Details}, 
abstract ={Special potentials of plaster causes that it becomes one of the mostly used materials in Iranian architecture in various historical periods. The potentials including low price than other materials, optimum resistance to environmental factors, fast hardening, ductility and good paintability are the main reasons for being using widely in Iranian architecture. These features results in using the plasters as the main material in the interior decoration of monuments in most historical periods. On the other hand, easy ductility and fast hardening cause that the Iranian architects use plaster in the various façade decorations of monuments. However, vulnerability of plaster to moisture and rapid climate changes in the mountainous regions reduces the life expectancy and becomes vulnerable in the exterior decorations of monuments. Hence, it is necessary that restoration and reconstruction of exterior facade adornments of historical monuments be established in the short-term periods. The Complex of Sadaghiani House of Tabriz is one of the monuments adapted on List of National Sites by No. 7498 on February 1, 2003. The house uses plaster in decoration of monument facade and capitals. This complex was built in mid of Qajar Era and a vast section of house had been demolished for reasons. The plaster capitals fully damaged. Following the retrofitting, the restoration of complex commenced in 2012 submitting to Tabriz Islamic Art University. After reconstruction of various sections of monument, few samples of residue capitals restored and reconstructed. Reconstructing the demolished capitals possesses complex form elements and details. It is costly and time-consuming. Hence, using alternative methods and the potential of techniques in relevant domains stands necessary. To duplicate the reconstructed capitals while maintaining the form features and structural details of samples, the method of hard-shell molding was utilized which is appropriate for molding those parts and artistic and industrial works that have complex form elements and negative spaces in their structure. This method entails a good robustness because of having a hard shell that usually uses FRP polymer matrix composites. In casting, assembly and installing mold on the determined site and using a flexible core, usually made of silicon resin, it reduces the number of mold Pieces and creates form details and negative spaces with an optimum quality. In this respect, one of the residue capitals with more complete form details was selected. Then, the stages of restoration implemented. Finally, the stages of molding and duplication of original sample carried out. Using the method in molding and reconstruction of demolished samples causes improving the quality, robustness, and expediting the process of restoration and reconstruction that has been reported briefly in the present manuscript.},  
Keywords = {},
volume = {4},
Number = {1}, 
pages = {95-100}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {استفاده از قالب‌گیری دوپوسته در مرمت و بازسازی سرستون‌های خانه صدقیانی تبریز جهت حفظ و ارتقاء کیفیت جزئیات فرمی نمونه اصلی},
abstract_fa ={قابلیت­ های ویژه گچ باعث گردیده تا در معماری ایران در دوره ­های مختلف تاریخی به­ عنوان یکی از مصالح پرکاربرد مورداستفاده قرار گیرد. ویژگی‌هایی همچون قیمت پایین نسبت به سایر مصالح، مقاومت مطلوب در برابر عوامل محیطی، زودگیر بودن و شکل‌پذیری و رنگ‌پذیری عالی را می­توان از دلایل اصلی به ­کارگیری گچ در سطح گسترده در معماری ایران دانست. این قابلیت­ ها باعث گردیده تا در اکثر دوره ­های تاریخی، گچ به­ عنوان ماده اصلی تزیینات داخلی بناها مورداستفاده قرار گیرد، از طرفی شکل‌پذیری آسان و زودگیر بودن باعث گردیده تا معماران ایرانی در تزیینات مختلف نمای بیرونی بناها نیز از گچ بهره گیرند. اما آسیب‌پذیری گچ در مقابل رطوبت و تغییرات سریع آب و هوایی در مناطق کوهستانی باعث کاهش عمر مفید و آسیب ­پذیری آن در تزیینات بیرونی بناها می­ شود لذا مرمت و بازسازی تزیینات بیرونی بناهای تاریخی در دوره ­های زمانی کوتاه‌مدت لازم و ضروری است. مجموعه خانه صدقیانی تبریز یکی از بناهای ثبت‌شده در فهرست آثار ملی به شماره 7498 در تاریخ 12/11/1381 است که در تزیین نمای بیرونی بنا و سرستون­ ها از گچ استفاده شده است. این مجموعه در اواسط دوره قاجار ساخته شده که بخش اعظم آن در اثر عوامل مختلف تخریب شده بود که سرستون­ های گچی مجموعه نیز به‌صورت کامل آسیب دیده بودند. مرمت این مجموعه پس از تغییر کاربری و واگذاری آن به دانشگاه هنر اسلامی تبریز از سال 91 آغاز گردید. پس از بازسازی بخش­ های مختلف بنا معدود نمونه ­های باقیمانده سرستون­ ها مرمت و بازسازی گردید. ساخت مجدد سرستون­ های تخریب‌شده دارای عناصر فرمی پیچیده و جزئیات زیاد، مستلزم صرف هزینه و زمان زیادی بود. ازاین‌رو به­ کارگیری روش­ های جایگزین و استفاده از پتانسیل شیوه­ های مورداستفاده در حوزه ­های مرتبط ضروری می ­نمود. به همین منظور جهت تکثیر سرستون­ های مرمت‌شده با حفظ ویژگی‌های فرمی و جزئیات ساختاری نمونه از روش قالب‌گیری Hard-Shell Molding استفاده گردید که برای قالب‌گیری قطعات و آثار هنری و صنعتی که دارای عناصر فرمی پیچیده و فضاهای منفی در ساختار آن است، مناسب است. این روش به دلیل دارا بودن پوسته سخت که معمولاً از مواد کامپوزیت پایه پلیمری FRP استفاده می­شود دارای استحکام خوبی بوده در قالب­ ریزی، مونتاژ و نصب قالب بر روی موقعیت تعیین شده و همچنین استفاده از هسته منعطف که عموماً با رزین سیلیکون ساخته می­ شود، تعداد بخش­ ها یا لته­ های قالب را کم کرده و جزییات فرمی و فضاهای منفی را با کیفیت مطلوب ایجاد می ­نماید. بر همین اساس یکی سرستون ­های باقیمانده با جزییات فرمی کامل ­تر انتخاب و مراحل مرمت و تکمیلی بر روی آن اجرا و سپس مراحل قالب­ گیری و تکثیر نمونه اصلی انجام گردید. استفاده از این روش در قالب‌گیری و بازسازی نمونه­ های تخریب‌شده باعث ارتقاء کیفیت، استحکام و تسریع فرآیند مرمت و بازسازی بنا گردید که در یادداشت فعلی به‌صورت خلاصه مراحل کار گزارش شده است.},
keywords_fa = {},

doi = {10.29252/jra.4.1.95},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-149-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-149-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Mohammadkhani, Kourosh and Nazif, Samaneh},  
title = {The Introduction of the Archaeological Site of Sibeh-Koukherd, Based on Archaeological and Archaeogeophysical Surveys Data}, 
abstract ={There are many archaeological sites in Iran that have been remained unknown and have been ignored during these years with our neglect and under the pretext of the growth of cities and villages. The study of these sites, each of which is a ring in the history of human studies, is necessary for the correct understanding of the culture of the past. In the village of Koukherd -which is located in Bastak, Hormozgan province- there is a less well-known ancient site, which is called “Sibeh” by inhabitants of the village as well as in some written documents, too. Today, the ancient city of Sibeh is located on the southwest of the village of Koukherd, where a several residential houses are built on the site core zone of the historic city in the north-east. The dispersion of remains from prehistoric to the late Islamic era around the Koukherd region, the existence of rock paintings from prehistoric to Islamic, the water structure of Tereneh, which is constructed in Sassanid period and the Islamic tomb of Dogonbadan, all demonstrate the richness of this region. In 2017, archaeological surveys and in particular, the geophysical survey were carried out by the archaeological mission under the direction of Mohammadkhani in the ancient site of Koukherd village. The collect of some of sherds pottery were one of the actions carried out during the archaeological surveys. Glaziers and design of the collected pieces indicate their belonging to the Islamic period, but their exact dating will definitely require more studies and experiments in the future. Other activities were included studying, photographing, and survey of two tomb building and bathroom/Hammam which carried out by the archaeologists. The purpose of this research was to introduce the ancient site of Sibeh city and to express the results of the surveys which will cause acquaintance with this ancient site and future supplementary studies by other researchers. At first, the contents from written sources was presented where it was tried to provide a brief description of the site. In the following, with the pictures and short written, two ancient buildings, the tomb and the bathroom/Hammam were introduced. Also, by presenting the tables of pottery analysis, got acquainted with the site's pottery and by showing maps obtained from geophysical surveys and digital maps, and studying and analyzing data, the contents have been arranged. One of the including activities done in these surveys was the determination of the site core zone of the ancient city of Sibeh, and the identification of archaeological monuments in the sphere of influence of site that included the tomb and the bath/Hammam. With geophysical surveys, subsurface structures appeared in different parts of the site. The most important anomalies appeared in the magnetic survey in the eastern part of the ancient site are regular linear anomalies, which are marked on the map (Fig. 10) in the western part of the Sibeh bath/Hammam area and show a rectangular structure that is located in the northwest corner of another square structure. In the west of the Sibeh city, in the cemetery part of the Dogonbadan - because of the existence of the Bunjeron part/Stone town and ancient graves, the eastern part of the Dogonbadan was selected for magnetic survey - in the north part of the magnetic map, there are regular linear magnetic anomalies that clearly indicate the plan of subsurface structures. Although the existence of some monument around the archaeological site confirms that this geographic area has been settlement in pre-Islamic, the results of this fieldwork and superficial pottery samples studied have lead the authors to doubt about assigning the site to pre-Islamic period.},  
Keywords = {Bastak, Koukherd, Sibeh city, Archaeogeophysical surveys},
volume = {4},
Number = {2}, 
pages = {1-19}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {معرفی محوطه‌ی باستانی شهر سیبه-کوخرد، بر اساس  داده‌های حاصل از بررسی‌های آرکئوژئوفیزیک و باستان‌شناسی},
abstract_fa ={محوطه‌های باستانی بسیاری در این مرزوبوم ناشناخته مانده‌اند و در این سال‌ها با بی‌توجهی و به بهانه‌ی رشد و توسعه‌ی شهرها و روستاها نادیده انگاشته شده‌اند. محوطه‌هایی که هر یک حلقه‌ای در زنجیره‌ی مطالعات تاریخ بشر هستند و وجود هرکدام برای خوانش صحیح فرهنگ گذشتگان بایسته است. در روستای کوخرد -که در شهر بستک استان هرمزگان قرار دارد- یکی از محوطه‌‌های باستانی کمتر شناخته‌شده‌ای وجود دارد که ساکنان روستا، آن را شهر سیبه می‌خوانند که در برخی از منابع مکتوب نیز به همین نام نوشته شده است. پراکندگی آثاری از دوران پیش‌ازتاریخ تا دوران متأخر اسلامی در اطراف منطقه کوخرد، وجود نقاشی‌های صخره‌ای از دوران پیش‌ازتاریخ تا اسلامی، سازه آبی تِرِنُه (از سازه‌های ساخته‌شده در دوره‌ی ساسانی)، آرامگاه دو گنبدان و حمام دوره‌ی اسلامی، همگی از غنای این خطه خبر می‌دهند. در سال 1396، بررسی‌های باستان‌شناسی و به‌طور اخص بررسی آرکئوژئوفیزیک در این محوطه انجام شد. این نوشتار در پی معرفی محوطه‌ی باستانی شهر سیبه و بیان نتایج حاصل از بررسی‌ها است. با بیان مطالبی از منابع مکتوب بحث آغاز شده و در ادامه، با ارائه‌ی تصاویر، جداول تحلیل سفال‌ها، نقشه‌های حاصل از بررسی‌های آرکئوژئوفیزیک و نقشه‌های رقومی و مطالعه و تحلیل داده‌ها به سامان دادن مطالب پرداخته شده است. نتایج حاکی از آن است که اگرچه وجود برخی آثار در اطراف و نزدیکی محوطه‌ی باستانی بر این مطلب که این منطقه جغرافیایی، منطقه‌ای دارای استقرار در پیش از اسلام بوده، صحه می‌گذارد، اما نتایج مطالعات میدانی و سفال‌های سطحی، نگارندگان را در انتساب این محوطه به دوران پیش از اسلام دچار تردید نموده است.},
keywords_fa = {بستک, کوخرد, شهر سیبه, بررسی‌های آرکئوژئوفیزیکی},

doi = {10.29252/jra.4.2.1},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-150-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-150-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Razani, Mehdi and Hamzavi, Yaser},  
title = {Characterization of Historic Mortar from the  Architectural Decoration and Plaster of Rocky Temple of Verjuy in Maragheh, Iran}, 
abstract ={Temple of Verjuy or Mehr Temple is one of the particular monuments in the type of regional architecture, in the slope of Sahand volcano; has been located in Verjuy village in the suburbs of the Maragheh city, East Azerbaijan province, Iran. The Verjuy researchers believe that this building belongs to the Mithraism religion which is an Iranian ancient religion (248 BCE-224 CE). But, new excavation around the temple demonstrated that this building is a part of underground rocky architecture with an unclear date and history. Underground Verjuy temple has seven spaces with a number of holes which are connected to each other. According to the literature, the temple was a worshiping place before Islam, but since then, the evidence show that it was used as a mosque. The architectural decorations of the temple have not been taken into consideration and in general, a lot of references, repeat the first information related to the history, usage and stone carving of this temple. As the specific architectural decorations of this monument have not yet been scientifically studied, the exploring variety of architectural decorations as well as the characterization of materials used for making the decorations of this building would be one of the main objectives of this research. Based on the results obtained, the main decorations of temple are including: carving of Islamic Arabesque and Quranic inscriptions as well as Moqarnas decoration inside the dome of the main space of the building. The results also showed the application of mortar on architectural decoration as a plaster inside the building and also on the surface of Moqarnas as a very thin layer in Islamic era. Moreover, the field work (redrawing the plan of temple and describe of architectural spaces as a documentation of architectural decorations with photography) and sampling of plaster along with XRPD, XRF and thin section petrography analysis were done. The results of this research show that, except for stone decoration, there is another decoration with lime base mortar in cover of Muqarnas work and some other places of the building, that this new finding is reported for the first time. This finding showed the application of the building during different periods and it is possible to attribute the earliest works and shreds of evidence of the use of the original dome in its new use in the Islamic era, to the Ilkhanid period.},  
Keywords = {Architectural Surface, Verjuy Temple, Rocky Architecture, Mortar, Petrography, XRF, XRD},
volume = {4},
Number = {2}, 
pages = {21-33}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {ساختارشناسی ملاط‌های تاریخی در  آرایه ‌های معماری و اندود داخلی معبد صخره‌ای ورجووی مراغه، ایران},
abstract_fa ={هدف این پژوهش ارائه شواهدی جدید مبنی بر استفاده از ملاط در آرایه‏ های معماری و اندودهای بدنه داخلی معبد صخره‏ ای ورجووی در دوره اسلامی است. معبد ورجووی ازجمله بناهای با تاریخ نه‌چندان دقیق در پیش از اسلام و با الحاقاتی منسوب به دوره ایلخانی است که در نزدیکی قبرستان تاریخی روستای ورجووی در فاصلۀ 6 کیلومتری جنوب شرقی شهرستان مراغه در استان آذربایجان شرقی واقع‌شده است. این معبد جزء مجموعه سازه‏ های زیرزمینی است که در بستر سنگی کنده‌شده و دارای بخش ‏های مختلفی ازلحاظ معماری در زیر روستای کنونی ورجووی است. تنها بخش معبد اصلی به‌واسطه تداوم استفاده در دوره اسلامی هیچ‌گاه مدفون و پوشیده نشده است. مابقی این مجموعۀ بزرگ، هم‏ اکنون در زیر لایه‏ های خاک پوشیده شده ‏است. تداوم استفاده از معبد، با تغییراتی در پلان‏ ها و همچنین آرایه‏ های معماری در دوره ‏های مختلف همراه بوده که از مظاهر آن حجاری ‏های روی بدنه و استفاده از نقوش و خطوط اسلامی، با آیات قرآنی و همچنین استفاده از آرایه‏ های معماری در قالب ملاط بسیار سخت و مقاوم ساروج و دیگر ملاط‏‏ های آهکی به همراه رنگدانه بوده است. با توجه به عدم شناسایی ترکیب و روش ساخت آرایه‏ های معماری این بنا در گذشته، در این مقاله ساختارشناسی و معرفی آرایه‏ های ساخته‌شده از ملاط‏‏ های بسیار سخت و فناوارنه معبد ورجووی انجام شده است. از جمله سؤالات این تحقیق عبارت‌اند از اینکه: در کدام بخش ‏های معبد ورجووی از ملاط استفاده شده است؟ ملاط ‏‏های استفاده‌شده از چه نوعی هستند و از چه ساختار و ساختمانی برخوردارند؟ در همین راستا بر اساس مطالعات میدانی اقدام به نمونه ‏برداری از نواحی شناسایی‌شده و مشکوک به ملاط و بدنه سنگی گردید که با استفاده از آنالیزهای ساختارشناسی (پتروگرافی مقطع نازک-در شناسایی سنگ-XRD, XRF) اقدام به ارزیابی و مقایسه میان ملاط‏‏های بدنه و آرایه ‏ها و بستر سنگی آن گرفته شد. نتایج حاصل از پژوهش گویای این مهم است که در اندود بدنه‏ ها از ملاط گچ و آهک به همراه پرکنندۀ پودر سنگ توف و خاکستر و همچنین الیاف گیاهی استفاده شده است و برای پوشش سطحی آرایۀ قطاربندی در فضای V6، از ملاط ساروج مهره خورده استفاده شده است.},
keywords_fa = {معماری صخره‌ای, معبد ورجووی, آرایۀ معماری, ملاط, پتروگرافی, XRD, XRF},

doi = {10.29252/jra.4.2.21},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-153-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-153-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Taheri, Seyed Mahmoud and IravaniGhadim, Farshid and Kabirian, Mohammad Ali},  
title = {An Introduction to the Use of Fuzzy Mathematics in Archeology (Case Study: Virtual Reconstruction of Togrul Tower by Using Fuzzy Reliability)}, 
abstract ={Nowadays, the use of fuzzy mathematics and fuzzy logic are increasing in various sciences. Archaeology is one of the sciences that is less attended with the methods of fuzzy mathematics and fuzzy logic. Due to the nature of many archaeological data, however, the use of such methods in archaeology can be beneficial. In this research, it has been tried to explain applications of fuzzy logic and fuzzy mathematics in archaeology. This research have six sections. In the beginning, history of using fuzzy logic in archaeology is presented. Then, fuzzy logic is explained, and in section three, necessity of using fuzzy mathematics and fuzzy logic in archaeology are explained at first and then, situations, parts and mechanism of using fuzzy mathematics and fuzzy logic in archaeology are explained. Situations are where the use of fuzzy mathematics and fuzzy logic are useful, including: when the collected data/documentation/information are imprecise, when the relationships between the variables are imprecise and when there is disagreement between archaeologists. Parts of archaeology where fuzzy logic and fuzzy mathematics are applicable include descriptions of data and analysis of data, postdiction, and decision making. The mechanism of using fuzzy mathematics and fuzzy logic in archaeology include fuzzy reliability, designing of fuzzy inference system, and the use of fuzzy statistics. In section four, virtual reconstruction in archaeology is presented. In section five, the fuzzy reliability is explained and its applications in archaeology are described. One of the applications of fuzzy reliability is its use for the virtual reconstruction of destroyed buildings. And finally in section six, to show the process of this method, as a case study, a semi-destructive structure is reconstructed by using fuzzy reliability. The Toghrul Tower, where a small part of tower is collapsed, is selected for such a case study. Of course, this method is applicable to buildings where a lot of them have been destroyed, and to complex buildings. To determine the characteristics, experts commented on technical, geographical, architectural elements of building. Reconstruction is done step by step and in each step, the reliability is calculated. The reliability of the final model is obtained by combining the reliability of the steps. To obtain reliability, two methods have been suggested: use of expert opinion or mathematical/statistical analysis. The Toghrul Tower is reconstructed in comparison with its similar buildings, as well as architectural and technical analysis. Finally, the form of Toghrul Tower was recognized with determined possibilities. This method is beneficial to the archaeologists and conservator for the scientific prediction and postdiction of the structures and objects.},  
Keywords = {Fuzzy Logic, Possibility theory, Virtual Reconstruction, Fuzzy Reliability, Toghrul Tower},
volume = {4},
Number = {2}, 
pages = {35-48}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {مقدمه‌ای بر استفاده از ریاضیات فازی در باستان‌شناسی (مورد مطالعاتی: بازسازی مجازی برج طغرل با استفاده از قابلیت اعتماد فازی)},
abstract_fa ={امروزه استفاده از منطق و ریاضیات فازی در علوم و فنون گوناگون در حال افزایش است. باستان‌شناسی از علومی است که کمتر به روش‌های منطق و ریاضیات فازی توجه داشته است. اما به دلیل ماهیت بسیاری از اطلاعات و داده‌های باستان‌شناسی، استفاده از این روش‌ها در باستان‌شناسی می‌تواند مفید واقع شود. فازی در لغت به معنای مبهم و نادقیق است و ازآنجایی‌که در باستان‌شناسی داده‌هایی وجود دارند که مبهم هستند، استفاده از ریاضیات و منطق فازی می‌تواند راهگشای برخی تحلیل‌ها باشد. در پژوهش حاضر، در آغاز منطق فازی و لزوم استفاده از آن در باستان‌شناسی توضیح داده می‌شود. سپس شرایط و بخش‌هایی از باستان‌شناسی که در آن‌ها، ریاضیات و منطق فازی کاربرد دارد، بیان‌شده است و در انتها سازوکارهای استفاده از ریاضیات و منطق فازی در باستان‌شناسی شرح داده می‌شود. در ادامه یکی از سازوکارها، یعنی قابلیت اعتماد فازی و کاربرد‌های آن در باستان‌شناسی، به‌ویژه استفاده از آن برای بازسازی مجازی بناهای تخریب‌شده، بیان می‌شود. به‌عنوان مطالعه‌ی موردی، با استفاده از قابلیت اعتماد فازی، بنای نیمه تخریب‌شده‌ی برج طغرل، طی چند مرحله به‌صورت کامل بازسازی شده است. در هر مرحله بیشترین مقدار ممکن قابلیت اعتماد، انتخاب‌شده و در پایان، قابلیت اعتماد کل بنای بازسازی‌شده با استفاده از مقدار قابلیت اعتماد هر مرحله به دست آمده است. تعیین میزان قابلیت اعتماد مراحل بر اساس نظرات کارشناسان، ویژگی‌های فنی، معماری و جغرافیایی بوده است. این روش برای استفاده باستان‌شناسان و مرمتگران به‌منظور پس‌بینی علمی فرم سازه‌ها و اشیای از بین‌ رفته و تحلیل‌های منتج از پس‌بینی، کاربرد دارد.},
keywords_fa = {منطق فازی, نظریه‌ی امکان, بازسازی مجازی, قابلیت اعتماد فازی, برج طغرل},

doi = {10.29252/jra.4.2.35},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-140-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-140-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {MasjediKhak, Parastoo and Shirazi, Negar and Nami, Hassan and Hajivaliei, Mahdi},  
title = {Structural Characterization of Steatite Vessels of  Shadyakh by XRF, XRD and SEM Techniques}, 
abstract ={Using the stones to make tools and vessels dated back to Paleolithic and Neolithic periods. Stones so called soft stones, along with the alabaster, are one of the most famous stones that have been used to produce vessel in Near East, where they are in use currently in different applications. Soft stone vessels reach to highest level of flourishing during the Bronze Age and its geographical exchange area stretches from India in east to Syria in west. Iran, as one of the most important places of this kind of stones, was a potentially center in this trade and archaeological sites such as Tape Yahya and Konar Sandal in Kerman province are some of the most famous sites in making and exporting this kind of objects. Although soft stone vessel making continued during historical to Islamic era, but this industry has been neglected by researchers and archaeologist. In addition, until now morphological and artistic reports and archaeometry studies have focused only on Bronze Age vessels. During six seasons archaeological excavations at an Islamic Archaeological site called Shadyakh near to modern city of Neyshabur (about 2 km south east of Neyshabur), which its date goes back to Early and middle Islamic period, many cultural objects, like the pottery, glass, metal, bones, human skeletal, plaster, and architectural remains have been discovered. Beside of these samples, several pieces of soft stone vessels were discovered from several archaeological excavations. No evidence of workshop or crafting was reported and according to geological reports around this region, no outcrop of soft stone was seen. Although that these vessels are important, no study have yet been conducted on them. At this research, the vessels have been archaeometrically studied. The main objective of this research was to gain the information about the structural characteristics of soft stone vessels recovered from this site. Before this, Kohl and his collogues in 1979 carried an investigation on large amount of Bronze Age archaeological samples from Middle East. They found several main groups and a mine around Mashhad was recognized. Other researches on soft stones include Razani’s M.A and Imami and his colleague’s researches on new chlorite mines of Ashin; and Afshari Nezhad and Razani’s research on structural characterization and conservation of Jiroft cultural basin’s chlorite vessels. The only research on historical and Islamic soft stone vessels was about the effect of cooking conditions on structure of vessels. At this research, totally 16 samples from different seasons of archaeological excavations of Shadyakh were collected and analyzed by XRD, 4 sample analyzed by XRF, and 2 samples by SEM. The results of XRD analysis showed two main groups, while 21 trace elements and 11 chemical compound were detected by XRF. The raw data was studied by Excel statistic software. At this study, overlap graph was prepared according to finding difference or similarity between samples where the results show high similarity among the samples. The SEM and XRD results show that main compounds are Talc, Steatite, Soapstone, Clinochlore, Graftonite, Dolomite, Britholite and Clinochlore. All samples have these compounds, therefore, it could be concluded that Shadyakh samples come from one geological zone.},  
Keywords = {Steatite, Shadyakh, Neyshabur, XRF, XRD, SEM},
volume = {4},
Number = {2}, 
pages = {49-60}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {مطالعه ساختارشناسی ظروف سنگ استاتیتی محوطه  شادیاخ به روشXRF ، XRD و SEM},
abstract_fa ={تولید ظروف سنگی از دوران نوسنگی آغاز شد، تولید و استفاده از سنگ‌های کلریت و استاتیت نیز از دوران مفرغ آغاز گردید. ایران از مهم‌ترین مراکز دارای معادن سنگ نرم جهت تولید این نوع ظروف است و محوطه‏ هایی همچون تپه یحیی و کنار صندل شمالی و جنوبی در استان کرمان از معروف‌ترین محوطه‌هایی هستند که در صنعت ساخت ظروف و اشیاء از سنگ‌های نرم فعالیت داشته‌اند. پژوهش‌های محدودی در مورد منابع خام این سنگ‌ها صورت گرفته است که بر روی نمونه‌های عصر مفرغ متمرکز شده بود و باوجودآنکه استفاده از این سنگ‌ها در دوره‌های تاریخی یا اسلامی نیز رواج داشته است، تنها پژوهش در این زمینه منحصر به تأثیر پخت‌وپز بر ساختار ظروف کلریتی بود. طی کاوش‏های باستان‌شناسی در محوطه شادیاخ که به قرون ابتدایی و میانی اسلامی متعلق است، قطعات مختلفی از این ظروف در لایه‌های باستانی به‌دست‌آمده است. سؤالات این پژوهش: ظروف سنگی محوطه شادیاخ از چه جنسی هستند؟ و چه کانی‌هایی در بافت آن وجود دارد و میزان همخوانی ترکیب شیمیایی آن‌ها چه میزان است. هدف از این پژوهش ساختارشناسی ظروف سنگی شادیاخ است. در این پژوهش تعداد 16 نمونه مورد آنالیز قرار گرفت. هر 16 نمونه به روش XRD آزمایش شدند. به‌منظور تکمیل اطلاعات از این مجموعه 4 قطعه نیز به روش XRF  و 2 نمونه هم با روش SEM آزمایش شد. در این پژوهش نتایج این مطالعه نشان داد که نمونه ظروف شادیاخ با توجه به نتایج جنس استاتیت است مطالعه عناصر و کانی‌ها و تهیه نمودار برهم اندازی عناصر، نشان داد که نمونه‌های محوطه شادیاخ از یک منبع یا ساختار زمین‌شناسی ساخته شدند.},
keywords_fa = {استاتیت, شادیاخ, نیشابور, XRF, XRD, SEM},

doi = {10.29252/jra.4.2.49},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-114-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-114-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {AlidadiSoleimani, Nader and FazeliNashli, Hass},  
title = {The Re-evaluation of Kerman Neolithic Chronology Based on the Excavation of Tepe Gav Koshi  Esfandagheh- Jiroft}, 
abstract ={Recently, three season of archeological investigation on the Esfandagheh plain in Kerman province has been carried and several Neolithic sites back to seven and six millennium BC has been recorded in this region. Among these, Gav Koshi is a small Neolithic site less than one hectares and has been located in the northwest city of Jiroft. Based on the results of three season of excavations, the site has two important ceramic Neolithic phase of early seventh (with more than 500 years of occupation) and late seventh millennium BC with some gaps between on it. In recent chronological study, Khanipour and Niknami (2017) propose the following chronological tables for the Fars regions includes Transitional Rahmat Abad (7500-7000 BC), Formative Mushki (7000-6400 BC), Mushki (6400-6000 BC), Jari (6000-5600 BC) and Shams Abad (5600-5200 BC) and therefore, the first phase of Gav Koshi back to the Formative Gav Koshi (700-6500 BC) with local development. While the site abandoned for a short period of time, it was reoccupied again during the Gav koshi period (ca. 6400-6000 BC, see table 1). The ceramics of the first phase is completely local and handmade with a fine greyish slip covered on the surface. The red geometric broken lines applied on the exterior around the neck of bowls or diamond used the entire of surface???. The houses were made with mudbrick structures (35×12×12 cm), sometimes the thickness of mudbrick is 50 cm, and so three mudbrick contains the thickness of wall, where they have been usually joint to each other.  The houses dimensions were usually between 2.50 m to 4 m, indicates enough space for each family. Usually, the floor was covered by red ochre.  For the roof, they usually used local reed which is still grow in the region. One of the important discovery of Gav Koshi was a room with dimensions of 285×360 cm, with a floor raised look like a platform and the floor carefully painted with red ochre. The whole internal walls were also painted with red ochre. Numerous of animal bones and also lots of human and animal figuries were found inside the room, indicates that the room had been probably used for ritual practices.  The second phase was very close to the surface and it seems by the time the archtectural remains have been destroyed. While the ceramic of the lower layers indicates local development, but chronologically, the ceramics of upper layers reveal regional chrecterestics similar with Kushk-e Hezar, Mushki/Bashi, Qasr e-Ahmad and Harmangan in the Fars region (Khanipour and Niknami, 2017). During the second phase of Gav Koshi, several samples of mortars and pestles found with the obsidian cores and blades, all indicates regionalization of Kerman Neolithic during the last quarter of seven millennium BC.},  
Keywords = {Gav Koshi, Southern Iran, Kerman, Jiroft, Neolithic, Radiocarbon Absolute dating},
volume = {4},
Number = {2}, 
pages = {61-79}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {گاهنگاری دوره نوسنگی کرمان بر اساس کاوش‌های باستان‌شناختی تپه گاوکشی اسفندقه - جیرفت},
abstract_fa ={نخستین کاوش‌های باستان‌شناسی که در دهه چهل خورشیدی در دو تپه باستانی«تل‌ابلیس» و«تپه‏یحیی» صورت گرفت؛ قدیم‌ترین لایه‌های استقراری را -که البته تاریخ نسبی آن به بیش از نیمه‌های هزاره ششم ق.م نمی‌رسد- به دوره نوسنگی نسبت داده است. کاوش‌های اخیر در تل آتشی بم نیز چالش جدیدی را پیش روی باستان‌شناسان در جنوب شرق ایران قرار داد. ضروری بود تا با انجام پژوهش و لایه‌نگاری در محوطه‌های برخوردار از این دوره مهم فرهنگی، ابهامات پیش روی و ایده‌های مطرح، سامانمند گردد. لذا با طرح این سؤال که کدام محوطه باستانی دربردارنده لایه‌های دوره نوسنگی است؛ پژوهش و کاوش باستان‌شناسی تپه گاو کشی، باهدف آگاهی از وجود یا عدم وجود این دوره مهم فرهنگی در جنوب شرق ایران و سامان بخشیدن به ابهامات یادشده، آغاز شد. این تپه باستانی در دشت اسفندقه جیرفت و جنوب کرمان واقع‌شده است. بر پایه‌ی سه فصل لایه‌نگاری و کاوش لایه به لایه باستان‌شناختی، اسناد و مدارک به‌دست‌آمده و سالیابی مطلق صورت گرفته، این فرهنگ در اواخر هزاره هشتم ق.م، به پشتوانه فرهنگ‌های اسلاف خود به رشد، شکوفایی و بالندگی رسیده و طی هزاره هفتم ق.م تا پایان این هزاره، به حیات خویش ادامه داده است. این فرهنگ هرچند از ارتباطات فرهنگی تجاری منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای در مصنوعات سنگی چون ابسیدین برخوردار بوده؛ اما در زمینه سبک سفال دارای مختصات فرهنگی مستقل است؛ و می‌توان گفت که در 7000 ق.م نوسنگی با سفال در محوطه گاوکشی آغاز شده است. از نیمه دوم هزاره هفتم ق.م، گاوکشی از ارتباطات فراگیر منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای برخوردار شده و از بیشترین ارتباطات با محوطه‌های نوسنگی که در گستره استان امروزی فارس قرار دارد، برخوردار است. این نوشتار به ارائه گاهنگاری نسبی و مطلق تپه گاوکشی و شرح نتایج حاصله از کاوش‌های صورت گرفته می‌پردازد؛ و تلاشی خواهد داشت تا مختصات فرهنگی آن را در دو بعد محلی و منطقه‌ای تبیین نماید. بر این اعتقادیم که گاوکشی پنجره نوینی را برای ورود به این دوران در منطقه کرمان گشوده است.},
keywords_fa = {گاوکشی, جنوب زاگرس, کرمان, جیرفت, نوسنگی, سالیابی مطلق کربن14},

doi = {10.29252/jra.4.2.61},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-159-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-159-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Afshar, Zahr},  
title = {Bioarchaeology: Scientific Studies of Archaeological Human Skeletal Remains}, 
abstract ={Bioarchaeology is an interdisciplinary academic specialty, which through the scientific analysis and interpretation of archaeological human skeletal remains, bridges the link between the biological sciences, medicine, anthropology and social sciences. The cornerstone of bioarchaeology is the interaction between culture and human biology. Since the study of people and ancient societies is one of the main goals of archaeology, therefore, in the absence of studies of human remains, archaeology will be a very poor discipline. Scientific and systematic studies of human skeletal remains have effective contribution to our understanding of the complex concepts of social identities of people and past societies. Nevertheless, bioarchaeological studies of human skeletal remains can provide a unique perspective which cannot be offered by archaeological materials alone, and can be a complementary source of information that can contribute to the interpretation of an archaeological site. Human skeletal remains offer valuable data for evaluating biological relationships/distance between human groups, along with suggesting aspects of their lifestyle, mortality rates, diet and nutrition, and health and disease. This provides an extraordinarily detailed picture of the physiological and biological responses of past populations to the stresses posed by their environments. The early studies of human skeletal remains in the world were based on ‘racial’ types and ‘classification’ of individuals into different races and groups, however, later and over the past 40 years, these dangerous ‘racial tendencies’ were abandoned – there has been a huge revolution in biological studies of human remains, and these studies have progressed towards coherent and scientific studies and at the demographic level (for example: genetic kinship, diet, disease, life style of ancient people, biological and cultural development). During this period and so far, efforts have been made to collect human skeletal remains in different part of the world. Official associations and professional organizations have been established for bioarchaeologists and experts in the field. At the same time, there are some very large projects carried out on general samples of human remains in order to answer specific questions. Unfortunately, the archaeological human skeletal remains in Iran have been neglected and Iranian archaeology is less concerned with the study of human skeletons than with the analyses of the artefacts and cultural materials recovered from the Iranian archaeological sites. Our knowledge in this regard is very limited and incomplete and we have no proper understanding of the ancient people of Iran. This has probably been the result of 1) lack of clear knowledge and awareness about bioarchaeology of human skeletal remains and the importance of ancient human skeletons as a key source of information in the studies of past societies, 2) absence of bioarchaeological/human osteological/palaeopathological department in none of the departments/universities or scientific institutions in Iran, 3) and of course lack of or absence of academic specialists in the field of human remains/bioarchaeology in Iran. This paper considers and introduces the discipline of bioarchaeology and its contribution to the study of ancient human skeletal remains from the archaeological sites. In addition, it provides an overview of the history and development of bioarchaeology as a discipline from the 18th century onwards, the history of bioarchaeological research in Iran, and the ethical issues surrounding human skeletal remains.},  
Keywords = {Bioarchaeoloy, Palaeopathology, Interdisciplinary, Human skeletal remains, Ethic, Iran},
volume = {4},
Number = {2}, 
pages = {81-92}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {زیست‌باستان‌شناسی: مطالعه علمی بقایای اسکلت‌های انسانی به‌دست‌آمده از کاوش‌های باستان‌شناسی},
abstract_fa ={زیست باستان‌شناسی یک تخصص دانشگاهی میان‌رشته‌ای است که با مطالعه علمی بقایای اسکلت‌های انسانی به‌دست‌آمده از محوطه‌های باستان‌شناسی، پل ارتباطی بین علوم زیست‌شناسی، پزشکی، انسان‌شناسی و علوم اجتماعی برقرار می‌کند. سنگ بنای زیست باستان‌شناسی، تعامل متقابل بین فرهنگ و بیولوژی است. مطالعات روشمند، منسجم و علمی در این حوزه کمک مؤثری به درک مفاهیم پیچیده از هویت‌های اجتماعی مردمان و جوامع گذشته دارد. مطالعات بقایای اسکلتی انسانی در جهان، در ابتدا، رویکرد «نژادپرستانه» و «تبارشناسی» داشت اما بعداً و در طی 40 سال اخیر این گرایش‌های «خطرناک» منسوخ‌شده و انقلاب عظیمی در مطالعات زیست باستان‌شناسی ایجاد شده است. این تحقیقات به سمت مطالعات منسجم و علمی و در سطح جمعیتی (برای مثال: خویشاوندی ژنتیکی، رژیم غذایی، بیماری، سبک زندگی مردمان باستانی، تکامل بیولوژیکی و فرهنگی) قدم برداشته است. متأسفانه بقایای اسکلت‌های انسانی در ایران مورد بی‌مهری قرار گرفته و باستان‌شناسی ایران از اطلاعات علمی زیست باستان‌شناسی بی‌بهره است و اطلاعات و دانش ما در این خصوص بسیار محدود و ناقص بوده و درک درستی از پیشینان در ایران نداریم. این مقاله به معرفی رشته زیست باستان‌شناسی و مشارکت آن در مطالعات بقایای اسکلت‌های انسانی به‌دست‌آمده از محوطه‌های باستانی پرداخته است. علاوه بر آن، مروری بر تاریخچه و تکامل زیست باستان‌شناسی به‌عنوان یک رشته تخصصی از قرن 18 م. به بعد، اشاره به تاریخچه مطالعات بقایای انسانی در ایران و مسائل اخلاقی پیرامون بقایای اسکلتی انسانی دارد.},
keywords_fa = {زیست باستان‌شناسی, پالئوپاتولوژی, میان‌رشته‌ای, بقایای اسکلت انسانی, اخلاق, ایران},

doi = {10.29252/jra.4.2.81},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-135-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-135-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {Mehryar, Saeed and MahdiNejadAsl, Laleh and SanatiIrani, Haleh and Mehrayr, Sepideh},  
title = {The Proposed Method of using Plaster Nails for  Fixing the Jouq Garden Monument Ceiling Painting Ornaments (Morteza Gholi Khan Egbalosaltaneh Palace, Sardar Maku)}, 
abstract ={The method of using plaster nails for fixing the mansion of Morteza Gholi Khan Egbalosaltaneh, the commander of Maku, in Qajar period was purposed. These paintings are important for art researchers since it is the beginning of a kind of innovation in Iranian art in Gajar period (Fig.1). The western elements have been used in the interior design of the mansion and the execution of interior decorations such as the spaces colors and the most delicate arrangements in architectural ornamentations in terms of painting in the interior and exterior spaces (Table 1). The techniques of making painting layers in Qajar period have been employed in this monument which supporting layer, liners, the substrate and material layers are aligned with the same period historical houses resulted during the comparative studies (Fig.2). The damage to the decoration layers on the ceiling of the rooms that are unique in the subject matter is one of the most important damages to these ceilings, where the cracks are seen on the layer surfaces. Moreover, strengthening of the wooden support was accomplished by using a geo-grid mesh with the formation of a plaster board (Fig.3). First of all, there was a problem due to the sensitivity of the subject of restoration interference, simulation and prototype for the implementation of the proposal, in which the case study specimen was built in order to implement the proposed method using homogeneous materials with the historical value of the same period. In this way, the layers were arranged with reconstructing the lamellar layer, substrate layer and reinforcing the lining layer via galvanized hooks and wire for integration (Fig.4). The first step was the molding of the sample with the liners, substrates and supports layers (Fig.5). The next stage, reinforcement of the substrate and wooden support layers, was then performed exactly as the original (Fig.6). The plaster nail points were determined at defined intervals for influencing the level of layer engagement and holes were created from the bottom of the specimen to form a well-formed hole with a drill no. 12. The liner to substrate layers were evacuated using a drill bit with a diameter of 40 mm and a gimlet drill with 40mm diameter (Fig.7). The gimlet drill penetration was done in depth of the substrate layer in two steps. At each step of drilling, the dusts were removed using air compressor. A chamber larger than the gimlet drill diameter was created cautiously in the interval of 10 mm from the supporting layer and the painting layer, in the depth of the substrate and the liner layers using a drill in 35 mm diameter. This chamber was created for better bonding of plaster nails in a broad scope. For more connection of the plaster nail and also creating a broad network and transfer of load bearing in the liners and substrate layers on the plaster board layer, the holes with a 45 degree angle to the vertical hole of the plaster chamber were created (Fig. 8). In order to create a plaster nail, before pouring sharp plaster with a diluted solution of Pelexitol glue (10%) in the created chamber, the plaster nail reinforcement was used by galvanized wire to connect the plaster nails to the joists of wooden beams as the most important points (Fig.9). Due to the fact that in the later stages, the implemented specimens showed a better performance with the color differences from the reinforced plasterboard, substrate and liner layers, plastering was done using pigmented plaster in a different color. The plaster used in a smaller amount, was poured into the heeltap compartment with a solution of Pelexitol glue (10%) in stages. At this stage, a throbbing was performed using sequestering in the plaster slurry. Failure to create a seismic during the grouting causes bubbles in the plaster nail, which is one of the disadvantages of this method (Fig.10). In the final stage, after the creation of the plaster nails, a simulated specimen was cut from the middle portion in order to show the performance of the plaster nails and the amount of penetration in the substrate and the liner layers (Fig.11).},  
Keywords = {},
volume = {4},
Number = {2}, 
pages = {93-100}, 
publisher = {Tabriz Islamic Art University},
title_fa = {پیشنهاد روش به کارگیری میخ‌گچی برای تثبیت تزئینات نقاشی سقف در عمارت باغچه جوق (کاخ مرتضی‌قلی‌خان اقبال‌السلطنه سردار ماکو)},
abstract_fa ={سرآمد عمارت‏ های منطقه خان‏نشین ماکو به تحقیق پژوهشگران، کاخ مرتضی قلی‏خان اقبال‏السلطنه، سردار ماکو است. منطقه ‏ایی که با بهره‏ برداری از شیب زمین، به صورت باغ مُطبق، گستره‏ایی در جهت شرقی-غربی دارد. بنای عمارت باغچه‏ جوق در حوزه مطالعات معماری حاکم بر منطقه ماکو در دوران قاجاریه، از جمله بناهایی است که به صورت کوشک در محوطه باغ تاریخی با مسطح نمودن عوارض طبیعی شیب دامنه آبرفتی این کوه ‏ها، باغ به ‏صورت مطبق بنیان شده ‏است. استفاده از انواع تکنیک‏ ها و فن‏آوری‏ های سازه‏ های سنتی رایج، مانند بهره‏ کشی از عوارض زمین در باغ مُطبق، رعایت رون یا جهت عمارت‏ سازی در باغ‏، صفه‏ سازی، استفاده از مصالح بوم‏ آورد، استفاده از فضاهای مورد نیاز در حجم‏ سازی ساختمان، استفاده از فضاهای پُروخالی، کاربرد در نماها و جداره ها از تکنیک‏ های آراستن از موتیف‏ های قفقازی و شرق آناتولی مانند نقوش برجسته انسانی و گیاهی الگوبرداری شده و به شیوه معماری سنتی ایرانی و در فضاهایی که جوابگوی روح ایرانی است، استفاده گردیده است. اقبال‏السلطنه به واسطه سفرهایی که به فرنگ داشته ‏است، اقلام و موارد بسیاری را به عنوان الگوی زندگی با خود به همراه می‏آورد که در تکامل این شیوه زندگی در فضای معماری عمارت تاثیر می ‏گذارد. گرچه تزئینات وابسته به معماری این بنا در طی دهه‏ های گذشته متحمل آسیب فراوان شده‏ است، اما نمونه‏ های باقیمانده به لحاظ مصالح بوم‏ شناختی در شکل و فرم، دارای نمونه‏ های منحصربه‏ فرد تقابل سنت و مدرنیته است},
keywords_fa = {},

doi = {10.29252/jra.4.2.93},
url = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-175-en.html},  
eprint = {http://jra-tabriziau.ir/article-1-175-en.pdf},  
journal = {Journal of Research on Archaeometry},  
issn = {2476-4647}, 
eissn = {2476-4639}, 
year = {2018}  
}